datum : 25 06 2005

competitie : Appie Zomer

plaats : Nijkerk

categorie : C

uitslag : 1e

klassement : 3e

afstand : 20 km

tijd : 35:42

snelheid : 33.6

 

Nijkerk

Wonder boven wonder belt Sytze op of ie mee kan rijden naar Nijkerk.
Wat is er aan de hand, de ronde van Nijkerk is voor Sytze het toonbeeld van een saaie wedstrijd? Het asfalt is te glad, te snel, een rondje voor 'schaetsers'?
Denkt ie dat zijn klassement al is verkeken, en gaat hij gewoon mee om iedereen, naar eigen zeggen, flink naar de klote te rijden? Of is er een verborgen agenda?
Ge en Cees gaan ook, na een ingewikkelde ophaal-constructie en auto-wissel, gaan we met de auto van Cees naar Nijkerk.
De rol van Ge is hierbij niet onbelangrijk, Cees bestuurt welliswaar de auto, maar Ge is de bestuurder. Kees kan met zijn ogen dicht naar Nijkerk rijden.
Dit seizoen stond ik reeds 4 keer op het laagste treetje. De druk om beter te presteren wordt enorm opgevoerd. Een 3e plek is inmiddels een "de haantje" en er wordt over "haantje de 3e" gesproken i.p.v haantje de voorste, een 3e plaats is een enorme last. Ik zou er een 3e plek-syndroom van kunnen krijgen. Wedstrijdtactieken spelen daarom al weken door mijn hoofd, hoe kom ik van die 3e plek? 
Ik ben geen sprinter zoals Rob en ook geen stoemper zoals Sytze, misschien meer allround. Ik zal het moeten hebben van een ontsnapping of een lange sprint en een beetje durf.
Aan de voorbereidingen kan het in ieder geval niet liggen, aangezien dit een wedstrijd is voor 'schaetsers' en ik heb vorige week nog in Thialf heb gereden. 
Sytze begint na de start als gebruikelijk meteen als een bezetene op kop van het peloton te sleuren, de speaker roept enthousiast zijn naam.

 

 

Na 2 ronden denk ik "ik moet die arme jongen aflossen, hij rijdt door tot ie er bij neervalt!"

 


Heel de wedstrijd wordt er zoals gebruikelijk gedemareerd, maar tot 5 ronden voor het einde zonder succes. Dan begint Syzte aan zijn alles of niets poging, de speaker raakt over zijn toeren, rondenlang lijkt hij op de overwinning af te stevenen.
Michiel probeert 2 ronden voor het einde de oversteek te maken. Het peloton komt langzaam in beweging, Michiel en ook Sytze komen in zicht. Gerard maakt er een superlange sprint van maar neemt het hele peloton mee.
De koplopers worden in de laaste ronde geklopt, het het peloton aarzelt en ik zet meteen de finale sprint in. Ge roept langs de kant "je hebt 10 meter", kees in de laatste bocht "20 meter, dat ga je redden".
Hoewel ik niemand achter me hoor sprint ik voor de zekerheid door tot ik mijn wieltjes echt over de streep zie gaan, ik gooi mijn armen pas 20 meter later in de lucht. de laatste ronde heb ik in ruim 38 km/u afgelegt.
De speaker is zo onthutst door deze grote wisseltruc in de laatste ronde, dat ie Sytze is vergeten en de rest van de avond mijn naam blijft scanderen door Nijkerk.

 


Na de inmiddels bekende ceromonie protoculair (het uitzicht vanaf het 1e treetje is net iets beter) kunnen Sytze en ik onze welverdiende premies ophalen.
Een simpele groet van Britta en ineens is de verborgen agenda duidelijk, mijn goedlachse vriend gaat huppelend heen.
Ik ben van mijn 3eplek-syndroom, Sytze ergens in de 7e hemel en Kees brengt ons blindelings weer naar huis.

Romke