datum : 24 09 2005

plaats : Berlijn

afstand : 42.195m

tijd : 1:09,56

uitslag : 182e

 

Hoogtepunten en dieptepunten in Berlijn.

 

Voor de 3e keer op rij naar Berlijn, ik blijf erbij dat dit de mooiste skeelerbelevenis is. Dit jaar ging een grote groep van onze skeelervereniging ook naar Berlijn ik reis met Joep, iedereen had in hetzelfde hotel geboekt, erg gezellig dus. Een aantal, waaronder Joep en ik, hadden een paar extra dagen geboekt om ook de stad nog een beetje te kunnen bekijken. De groep bestaat uit, Joep Manschot, Ge Wijnands, Jan Eerens, Nico & Lillian vd M, Theo & Ank ten Have, Nico Wolf, Rob vd Genugten, Carla vd Wolf, de familie van Zuylen en ook Rudi Tissingh zit in het zelfde hotel.

De dagen voorafgaand aan de wedstrijd zijn geweldig, mooi weer, lekker eten, een beetje siteseeing en goed gezelschap een ideale voorbereiding voor de monsterwedstrijd van zaterdag. Ook op de wedstrijddag is het mooi weer, eenmaal ter plaatse bereidt iedereen zich op zijn eigen manier voor en zoekt het juiste startvak op. Een mooie 'A' prijkt op mijn startnummer wat betekend dat ik weer in het voorste vak mag starten. De 'A' status is gebaseerd op een tijd van 2 jaar terug en dus nodig aan vernieuwing toe.

Dezelfde spanning voor de start als altijd, 'Alan Parson Project' knalt uit de boxen en helikopters maken het spactakel kompleet. Ik neem me voor op aanraden van Henk lankhof om 'volle bak mee te gaan'. Dit is precies wat ik doe, de eerste 5 minuten ga ik maximaal om een plekje in het peloton te veroveren, dit lukt heel aardig, ik zit in het voorste peloton. Na 15 minuten zit ik nog steeds soepel mee in de voorste groep. Het tempo ligt erg hoog, deze snelheden ben ik niet gewent en na 20 minuten slaat het noodlot toe, na een (technisch) slechte bocht verlies ik controle en ga met 45km/u onderuit, het peloton flitst voorbij, ik verlies mijn bidon. Ik krabbel overeind en ga in de achtervolging op het peloton, maar dit is natuurlijk kansloos. Ik sluit aan bij een klein groepje waarin ook Sven Groot rijdt. Ik onderzoek mijn verwondingen, flinke schaafwonden maar niks gebroken en ik rijd niet echt soepel meer. Dit groepje heeft een aardig tempo en ik kan moeilijk van de val herstellen. Bij een scherpe bocht rijdt Sven de hekken in en gaan een aantal andere onderuit, ik ontspring gelukkig deze dans. Na 40 minuten hoor ik wat geschreeuw en op hetzelfde moment ga ik met de helft van onze groep voor de 2e keer onderuit, water op het wegdek in de bocht. Zo'n professionele organisatie en dan water uitdelen in de bocht. Sven moedigt aan om aan te sluiten bij het 2e peloton dat voorbij komt razen. In deze groep zitten veel nederlanders, Sven & Niels Groot, Erik Tange, Pieter van Kruistum, Gerard Nijgh, Henk Lankhof, Niek Rollemnan. Ik ben nu aan alle kanten geschaafd, de enige motivatie om door te rijden is een mooie tijd. Ik rijd de wedstrijd uit in dit peloton, geradbraakt en uitgedroogt maar met een prachttijd 1:09,56.

Als ik de EHBO verlaat, waar ik met bijtende spray en meterslange verbanden wordt ingepakt, hoor ik dat onze groep bij meerdere valpartijen is betrokken. Ge is er het slechtst aan toe, hij heeft 3 ribben gebroken, hij gaat samen met Maarten, die gehecht moet, naar het ziekenhuis. Ge heeft met 3 gebroken ribben de wedstrijd uitgereden in 1:36, onvoorstelbaar. Ondanks dit slagveld zijn er meerdere pr's gereden.

Romke 1:09,56 (pr) M2V

Nico W. 1:13,47

Rudi 1:14,03 (pr)

Roderick 1:14,37 (pr) MV

Jan 1:15,32 (?) MV

Nico v.d. M 1:18,01 (?)

Rob 1:18,09 (pr)

Brenda 1:23,05

Carla 1:24,42 (pr) MV

Maarten 1:26,08 MV

Theo 1:28,22

Joep 1:28,35

Lillian 1:33,37 (pr) MV

Ge 1:36,56 MV

Ge moet het weekend in het ziekenhuis blijven, het was zelfs de vraag of hij daarna naar huis kan, heel vervelend. De rest laat de afterparty schieten, maar gaat nog wel lekker uit eten. Zondag was een heel relaxed dagje, dat moest ook wel, ik had s'ochtens het gevoel alsof ik uit een rijdende trein was gestapt. s'Morgens even bij de marathon gaan kijken, s'middags wat siteseeing en bij Ge op bezoek, die het verre van naar zijn zin had in het duitse ziekenhuis en s'avonds weer heerlijk uit eten met prachtige verhalen van Theo.

Hoe dan ook Berlijn staat dit jaar wel weer op de kaart.

 

Romke (Ge, beterschap!!)