30 oktober 2005

 

De eerste stapjes.

 

Vooraf had ik het idee dat dit een leerseizoen zou worden, ik zou zonder teveel verwachtingen het seizoen rustig beginnen, dat zou anders alleen maar tot frustratie kunnen lijden. De seizoendoelstelling is de wedstrijden uiteindelijk goed mee te kunnen komen. Zo makkelijk als het hier staat werkt het echter niet. Een anonieme start van het seizoen zoals ik voor ogen had blijkt moeilijk met al die spotlights J. En de skeelersuccesjes hebben misschien verwachtingen gewekt. Mijn eerste stapjes in de landelijke marathonwereld.

Het skeelerseizoen is naar tevredenheid afgesloten. Mooie podiumplaatsen, promotie en een prachttijd (zowel de uitslag als het verblijf) in Berlijn. Maar dit lange en intensieve seizoen vraagt ook om rust, ik heb een sluimerende liesblessure opgelopen (opgeskeelerd eigelijk) en een pijnlijke knie en heup van de val in Berlijn eind september. Hoewel het skeelerseizoen vrijwel naadloos overgaat in het schaatsseizoen, neem ik toch een paar weken rust. Ik sla de eerste wedstrijden over, zodat de blessures kunnen herstellen en de motivatie voor het nieuwe seizoen kan groeien.

De kick off vind plaats in Alkmaar op 13 oktober. Ik heb tot dan 4 keer op het ijs gestaan. Als ik de hal binnenloop dringt ineens de realiteit tot me door, duizenden bezoekers, ik loop Ritsma tegen het lijf in de kleedkamer, er is TV, kortom het is een hele happening. Ik moet ook nog een vervelende klus klaren, het vastnaaien van de beennummers, de vorige avond realiseerde ik me dat opspelden niet is toegestaan. Onder normale omstandigheden zal het vastnaaien wellicht geen probleem zijn geweest, maar een uur voor de wedstrijd ligt dat toch anders. Ik zoek een rustig plekje... het toilet en begin aan het zenuwslopende werkje, ik raak steeds de draad kwijt en het oog van die naald is veel te klein. Het ziet er niet echt stevig uit en het zit een beetje scheef, maar zo moet het maar. Als we het ijs opmogen sta ik stijf van de zenuwen, plankenkoorts, ik zit nog aan mijn veters te prutsen als het startschot valt en kan meteen in de achtervolging. Mijn bochten lopen voor geen meter, ik kan geen plek vinden in het 80 man tellende peloton en na 20 ronden lig ik in de kussens, ik sluit weer aan maar 10 ronden later is het over. Toch ben ik niet ontevreden, de kop is er af, eigelijk valt het tempo me mee, als mijn bochten wat verbeteren en ik wat rustiger in het peloton kan zitten, voorzie ik een mooi seizoen. Bovendien, de entourage is echt prachtig.

2 dagen later op de gezellige Jaap Eden baan in Amsterdam ben ik beter voorbereid. Ik heb een mooi pak met vaste nummers, ditmaal door een professional vastgenaaid, Hilde R. De wedstrijd gaat meteen een stuk beter, maar na 50 ronden breken de bochten me weer op. Om me af te melden bij de jury  moet ik nog een “round off shame” maken, langs het skatezone-team die aan de kant staan aan te moedigen.

De week daarop ben ik ziek dus geen training en pas begin deze week heb ik de draad weer opgepakt. Zodoende ging de wedstrijd op de thuisbaan de Uithof in Den Haag vergelijkbaar met die in Amsterdam, maar voordat ik uitstapte heeft Ronald nog een paar prachtige fotos gemaakt!

 

een bocht

weer een bocht

en nog een

capitulatie

meer fotos op de site van ronald van venrooij

 

Alle suggesties over de oorzaak van de matige eerste wedstrijden zijn hartverwarmend. Mijn heup draait uit de bocht en mijn schouder erin, ik zet mijn linkerbeen te snel neer in de bocht en ik kom omhoog, de afzet met mijn rechterbeen is niet goed, ik rijd te breed, ik haal mijn benen niet goed bij, ik zit niet diep genoeg, ik heb een ‘hupje’, ik beweeg met mijn schouders en houd mijn armen niet ontspannen op mijn rug. Ik moet trainen op interval en lange duurtochten op de fiets. Sommigen suggereren dat het gewoon te hard gaat, dat het aan het ijs ligt of aan het rijden in een grote groep. Anderen menen dat het kan het liggen aan mijn instelling of doorzettingsvermogen, de rustperiode, de blessures of de griep.

Wat mij betreft is het gewoon nog even wennen en mijn bochtentechniek wordt altijd beter in de loop van het seizoen dus ik lig mooi op mijn schema. Ik ga met goede moed de winter in.

 

Romke de Haan